دختـــرک رفت ولــی زیـر لب این را میگفت : ” او یقینــا پی معشــوق خودش می آیــد “ پســرک ماند ولــی روی لــبش زمـزمـه بود : ” مطمئنــا که پشیمــان شــده برمیـــگردد “ عشـــق قربـــانی مظلـــوم ” غـــرور ” اســـت هــنوز . . .
