سلام دوستان عزیز برای دیدن مطالب مربوط به این بخش به ادامه مطلب برید ممنون

خدا را دوست بدار …

حداقلش این است که یکی را دوست داری که روزی به او می رسی . . .

چگونه است؟!
صبح که بیدار شدی
کدامین نقاب را بر می داری؟

..................................................................
فصل نقابهاست…
انگار کسی ما را بی نقاب نمی بیند
اگر روی واقعی داشته باشیم

..................................................................
کسی ما را نمی پسندد
به دنبال لحظه ایم که تمام نقابها از چهره ها برداشته شود
ایا آن روز هیچ “خودی” باقی خواهد ماند؟.

..................................................................

دیر فهمیدم ..
خیلی دیر …

” عزیزم ” …
” گلم ” …

“عشقم “….
تکیه کلامش بود! .

.

.

.

.

هر کسی برای خودش خیابانی دارد…

کوچه ای…

کافی شاپی..

و شاید عطری…

که بعد از سالها… خاطراتش گلویش را چنگ میزند!

گریه کردم گریه هم اینبار آرامم نکرد
دارو خوردم دارو مرفین دار آرامم نکرد

           
با خیالت راه رفتم در اتاق خالی ام
عکس های مانده بر دیوار آرامم نکرد

           
شعر خواندم شعر گفتم صد غزل ، صد مثنوی
عشق و شعر و دفتر و خودکارم آرامم نکرد

 خواستم یکبار دیگر دل ببندم شاید او
دل سپردن از سرِ اجبار آرامم نکرد

                       
خسته بودم چشم هایم نای خوابیدن نداشت
فکرهای تا سحر بیدار آرامم نکرد

                               
خسته بودم از خودم از زندگی از شعرها
خسته بودم چای با قهوه آرامم نکرد

         
عاقبت دل کندم از دل بستن و چیزی به جز
سر سپردن به طناب  آرامم نکرد !